 | hzehrao (08.01.2008 - 02:27) KARANLIK=BEN=OYUNCAKLARIM=VE KORKUM...
Bir gece rüyam bitmiş ve rüyanın etkisiyle de uyanıvermiştim. Gözlerimi aralamış ve birden tavanı seyretmeye başlamıştım. Bir anda susadığımı hissetmiştim. Adeta çölde kalmış gibi susuzdum. Yatağımdan kalktım ve mutfağa doğru karanlık koridorlardan geçiyor biraz da titriyordum. Karanlık korkusundan olsa gerek ayağımı yere basamıyor ve hatta suyu almaya gitmek bile istemiyordum.
Birkaç adım attım ve salona gelmiştim. Salonumuzun camları da boydandı ve camların hemen de arkasında kocaman bir balkonumuz vardı. Birinci katta oturuyorduk. Dışarıda birden bir hareketlenme oldu. Sanki balkonumuzda bir canavar vardı! Evet, yanlış görmemiştim. Balkonda bir canavar vardı ve çok korkunçtu. Birkaç dakika sakince duran canavar, sanki beni gördü ve benim üzerime doğru hızla ilerlemeye başladı.
Ben gözlerimi kapattım. Bakamayacaktım, sesim çıkmıyordu. Canavarsa kollarını bir oyana bir bu yana sallıyordu ve de üzerime gelmeye devam ediyordu. Başka zaman çook iyi çıkan sesim korkudan kesilmişti, artık çıkmıyordu. Sesimi birkaç defa zorladım, zorladım ve tekrar zorladım. Sesim bir anda hızla çıktı: "İMDAAAAT! CANAVARLAR BASTI BURAYI KURTARIN BENİ!"
Sesimi duyan babam ve annem hemen yataklarından kalkıp uyku sersemlikleriyle de olsa geldiler ve salonun ışığını yaktılar. Canavar kaybolmuştu. Belli ki, babamla annem de korkmuşlardı ama canavardan değil, benim çığlığımdan. "Bu ne gürültü, neler oluyor?" diye sordu babam. Ben olanı biteni anlattım ve annemle babam birbirlerine bakarak gülmeye başladılar.
Ben durumu anlayamadığım için sadece saf bir şekilde bakmakla yetindim. Ve durumu anlamadığım için gözlerim doldu ağlayacak oldum. Bu durumu fark eden annem: "O canavar neydi biliyor musun? Senin balkonda oynadığın ve benim seni 'kaldır' diye ikaz ettiğimde, senin aldırış etmediğin oyuncakların. Canavarın kolları senin balkon demirlerine bağladığın iplerdi. Belli ki, rüzgârdan havalanmışlar ve yine rüzgârdan olsa gerek masanın üzerindeki boyama kitabının sayfaları uçuşup, canavarın gövdesi gibi durdu, karanlık olunca da gözlerin yanıldı. Ve sen belli ki çok korkmuşsun. Gel istersen bakalım." diyerek elimden tuttu ve beni balkona doğru götürdü.
Korkuyordum hâlâ, hem de hiç korkmadığım kadar. Balkonun kapısını açan annem "bak" dedi "gördün mü? Demedim mi sana, dediğim gibi olmuş. İstersen bir daha toplama... Sen kendin bilirsin." Annemin bu sözlerinden ve bu yaşadıklarımdan sonra, oyuncaklarımı çok dağıtmadan oynamaya ve oyunum bittikten sonra oyuncaklarımı toplamaya başladım. |  |
